Chicago nocą, koncertowa nostalgia i szukanie równowagi

Wielkie miasto nie jest moim naturalnym środowiskiem, nie bywam tu codziennie.

 Tę chwilę chciałam uwiecznić dla siebie

 i dla Was.

To jest tzw. down town Chicago

Taki mieliśmy parking

  Mam dużo fajnych wspomnień związanych z House of Blues, w tym wiele kameralnych koncertów zespołów z Europy. 

Tutaj też mieliśmy mieć nasz dzisiejszy  koncert.

Bilet na apce, mała rewizja co wnosimy...

 I ruszamy ku nowej przygodzie!

Gwiazdę wieczoru supportował zespół Kælan Mikla z Islandii. Trzy dziewczyny: ruda na basie, (powiedzmy) turkusowa - wokal i blond na keyboardzie. Muzyka zjadliwa, wykonanie trochę może zbyt ekspresyjne jak na mój gust. Wprawdzie nie wiedziałam o czym dziewczyny śpiewały (to po islandzku było), ale można się było przyjemnie pobujać w takt muzyki. Ludzie uśmiechali się do siebie - wiadomo dlaczego. Zawsze ci supportujący mają najgorzej, bo szczerze mówiąc nikt się ich nie spodziewa i nie czeka na nich z wypiekami na twarzy.

W środku taki przytulny klimat, trochę jakby "religijny",  ale nie, że jakieś krucjaty czy coś, powiedzmy  pełna tolerancja.

 Grejpfrutowa Margarita $20

 i tylko tak symbolicznie, bo cena zaporowa. 

A tutaj Ville Valo teraz bez  HIM 

Gdyby mnie ktoś zaczepił i gdybym miała wskazać "wampira naszych czasów", to byłby nim Ville. Nadal przystojny, oczytany, przeuroczy, a na scenie hipnotyzujący. Przedział wiekowy publiczności od nastolatków aż po ryczące czterdziestki (głównie babeczki, ale faceci też). Oczywiście, że bisowali. Nikt nie miał w ogóle zamiaru wychodzić. Z tyłu ktoś zaskandował "one more song" reszta  podchwyciła, więc musieli wyjść na bisy.

Jakby ktoś chciał posłuchać, to tu jest -->  wywiad

***

Ciekawa jestem, czy wy też tak macie...? Czasem zauważam rozdźwięk między tym co w środku i na zewnątrz. Kiedy dajmy na to  przepiękna osoba nie ma nic do powiedzenia. Otwiera usta i jakby słońce zaszło. I to samo odwrotnie, kiedy oczytana i wartościowa osoba nie dba o siebie. Gdy widzę zaniedbaną kobietę (czy mężczyznę), to dla mnie znak, że coś tutaj nie gra. W przyrodzie ptak, który jest pięknie wybarwiony, jest zdrowy i gotowy do rozdrodu, natomiast jeśli przeżywa stres, jego fizjonomia natychmiast to pokazuje. 

Myślę, że to dobry czas na dobre zmiany. Dbajmy o siebie Panowie i Panie. O każdy aspekt naszego życia i o relacje z innymi ludźmi, bo inni mają na nas wpływ. Warto być życzliwym.

Wiosną was jeszcze nie raz obsypie. 

Mój las (taki odwiedzany często gęsto)

 dopiero zaczyna kwitnienie.

Wianki

   W tym roku obchodziłam Noc Świętojańską bardzo tradycyjnie. 22 czerwca, w niedzielę, w  stadninie koni "Pistakee Bay Stable" nad jeziorem  Pistakee odbyła się impreza charytatywna, dla chorego 4 letniego Wiktorka. Fundacja "You Can Be My Angel" zbierała pieniądze na specjalistyczne leczenie dziecka we Włoszech. Wzruszałam się na każdym kroku, bo i akcja całkowicie słuszna i polskie tradycje i moc atrakcji dla małych i tych całkiem dużych: wianki, tańce przy muzyce folkowej, jazda konna, poszukiwanie kwiatu paproci, warsztaty rzeźbiarskie, loteria i przaśne jadło.

Droga - Matka - Route 66

Podejrzewam, że najlepszym sposobem poznania Ameryki jest przejechanie jej wzdłuż i wszerz. W innych przypadkach zawsze będzie to jakiś wycinek rzeczywistości, a nie ogólny jej zarys. Nie sposób też w inny sposób docenić walorów tych terenów, trzeba wszystko doświadczyć na własnej skórze. Ciekawą alternatywą jest podjęcie właśnie takiej podróży historycznym szlakiem - Route 66, który prowadzi z Chicago w Illinois do Los Angeles, na drugi kraniec USA i wybrzeża Oceanu Spokojnego, przez trzy strefy czasowe i poprzez stany: Missouri, Kansas, Oklahomę, Texas, Nowy Meksyk i Arizonę, aż do Kalifornii i Santa Monica - ostatni odcinek dobudowany w ciągu 10 lat od otwarcia w 1926r., ogólnie 2448 mil - tj. 3940 km. Taka podróż sentymentalna o dziwo jest ciągle na czasie, dzięki legendzie stworzonej przez film "Urodzeni mordercy", kreskówkę "Auta", muzykę popularną nawiązującą do tej trasy ( Bobby Troupe, Depeche Mode, Rolling Stones) i literaturę ("Grona Gniewu" - J. Steinbeck'a), a także dzięki nostalgii do Ameryki w czasach  jej świetności. Nawet jeśli dziś "Historic U.S. 66 Route" nie jest już autostradą krajową (od 1985r.), to wciąż przyciąga rzeszę poszukujących atrakcji turystów. Słyszałam, że najciekawszy historycznie i krajobrazowo odcinek znajduje się w Arizonie i Nowym Meksyku, mimo to, pokażę wam zdjęcia z rodzinnej restauracji przy Route 66, jeszcze na starcie w Illinois, z ogromną nadzieją, że na legendarny szlak jeszcze wrócę.

 

White Fence Farm słynie z dań z kurczaka, ale ja wybrałam pieczoną rybę, 

która okazała się strzałem w dziesiątkę.

Rodzinna restauracja pochodzi z końca lat dwudziestych ubiegłego stulecia

i wydaje się jakby czas się tam zatrzymał.

 Myślę, że to również zasługa zgromadzonych tam eksponatów.

Bardzo, bardzo zimno i sylwestrowo

Podobno taki jak Nowy Rok, taki ma być cały rok. Mam nadzieję, że to prawda, bo Sylwester był fantastyczny: przede wszystkim na wyjeździe, trzeźwy, świadomy, pełen przygód i nowych rzeczy.

Pierwszy raz jeździłam na nartach i próbowałam ekstremalnych zjazdów do basenu na pontonie. Zawsze mi się wydawało, że zima jest szaro - bura, ale to nie prawda! W tym roku zamierzam spróbować więcej ciekawych rzeczy.  Poniżej kilka fotograficznych wspomnień.

Cascade Mountain

Parking ;) 

Resort Wilderness w Wisconsin Dells 

Medieval Times

A dzisiaj specjalnie na moje urodziny przeniesiemy się  w okolice średniowiecznej Navarry, siądziemy na trybunach, aby spożyć wieczerzę i obejrzeć turniej rycerski, którego zwycięzca  zdobędzie uznanie w oczach króla i księżniczkę Catalinę za żonę.

Tam i z powrotem

Niejako w oderwaniu od wydarzeń ostatnich dni, zdecydowałam się na seans filmowy, na epicką opowieść o przygodach małego hobbita Bilbo Bagginsa, który z pomocą czarodzieja Gandalfa i w towarzystwie trzynastu krasnoludów wyrusza w świat, aby pokonać smoka Smauga i zdobyć ukryty w górach Mglistych skarb. Co mnie urzeka w tej historii? Prawdopodobnie to, że mała człekokształtna istota odważyła się porzucić swój poukładany i schludny świat, aby przeżyć coś niezwykłego.

Ciągle zadaje sobie pytania przynoszące na myśl zagadki Bilba i Golluma:
-Co sprawia, że wyobraźnia jednych wykracza poza przeciętność, a drugim jej brak?
-Niektórych popycha do czynów heroicznych, a innym odbiera siły utwierdzając w przekonaniu, że ludzie to bezwzględne bestie?

Koncertowo

   A ja wam powiem, że jesień tutaj ma w sobie magię. Coś niesamowitego snuje się w gałązkach drzew. I jakby jakieś dzikie zwierzę skrada się w zakamarkach ulic, szeleści liśćmi na wietrze, przynosi dreszcz. Nie, nie ze strachu i chłodu, ten dreszcz niesie ze sobą coś nowego, tajemicę.  To takie preludium do wigilii wszystkich świętych, które obchodzi się tutaj bardzo hucznie, aczkolwiek całkiem inaczej niż w  Polsce. 

Nie mam zamiaru smęcić, bo to nie w moim stylu, ale zaproponować Wam wyjście na spacer, na koncert, do teatru, odświeżyć swoje zarzucone, zakurzone na czas wiosny i lata pasje. 

Wydaje mi się, że dzięki takim zabiegom można poczuć się conajmniej kilka lat młodziej. Ja zeszłej nocy czułam się jak nastolatka, kiedy rozpuściłam swoje włosy, ubrałam katanę i wtopiłam się w tłum na koncercie Kamelot i Nightwish. 

Oktoberfest

Nie chcę tu uchodzić za osobę, która chodzi tylko po festynach, ale jakoś tak się złożyło, że w niedzielę zasililiśmy szeregi rozbawionych Niemców. :)
Wybaczcie jednak, że oszczędzę Wam widoku wiekowych pań w bawarskich strojach i panów w krótkich spodenkach, podkolanówkach i kapeluszach z piórkiem.
Generalnie nie było tak źle, w końcu otrzymaliśmy okolicznościowy kufel z logo najstarszego browaru na świecie tj.: Weihenstephan , który  blisko tysiąc lat temu założyli Benedyktyni i który  działa po dziś dzień.
Wydaje mi się jednak (i jest to nie tylko moje zdanie), że najciekwaszą atrakcją tego dnia było jednak mini ZOO.

 A ta kaczka sobie spała

i te kózki sobie spały,

 kiedy świnka piła wodę. :)